Ф. М. Бурлацкий

Общество и право.

Федор
Бурлацкий:   “Судьба   дала   мне
шанс”. Беседа  главного редактора
журнала  “Российский адвокат”  Р.
А.   Звягельского   с   известным
политологом,  ученым и  писателем
Ф. М. Бурлацким

Недавно   побывали   с  женой   в
Иерусалиме. У  Стены Плача старый
раввин  рассказал,  что в  десяти
километрах    отсюда,    западнее
святого    города,    расположено
старинное поселение Курьят-Яарим,
где, по преданию,  есть ковчег, в
котором  хранятся каменные  доски
с  выбитыми   десятью  заповедями
Божьими:  не   убий,  не  укради,
возлюби ближнего

-Дело  прошлое, признайся,  среди
журналистской     братии    давно
ходили  упорные  слухи, будто  те
Божественные  заповеди   с  твоей
подачи  вошли  в забытый  сегодня
Моральный     кодекс    строителя
коммунизма?   -Совершенно  верно.
Дело   было  в   Подмосковье,  на
бывшей  даче  Горького. Шел  1961
год.  С группой  консультантов ЦК
КПСС  я  работал  над  программой
партии  с  начала   и  до  конца.
Нашей группой руководил секретарь
ЦК  Борис  Николаевич  Пономарев,
а     непосредственную     работу
осуществлял его  зам Елизар Ильич
Кусков, прекрасной  души человек,
остро пишущий и тонко чувствующий
слово журналист.

Как-то   утром,   после   крепкой
вечерней  пьянки,   мы  сидели  в
беседке и  чаевничали. Елизар мне
и говорит:

 -Знаешь,  Федор, позвонил  “наш”
 (так   он  звал   Пономарева)  и
 говорит:    “Никита    Сергеевич
 Хрущев   просмотрел   все,   что
 вы    написали,    и    советует
 быстро    придумать    моральный
 кодекс  коммунистов.  Желательно
 в   течение   трех   часов   его
 переправить в Москву”.

И  мы  стали фантазировать.  Один
говорит “мир”,  другой “свобода”,
третий  “солидарность” Я  сказал,
что нужно  исходить не  только из
коммунистических  постулатов,  но
и  также   из  заповедей  Моисея,
Христа,  тогда всё  действительно
“ляжет” на общественное сознание.
Это    был    сознательный    акт
включения    в   коммунистическую
идеологию религиозных элементов.

Буквально  часа   за  полтора  мы
сочинили  такой текст,  который в
Президиуме ЦК прошел на “ура”.

-Насколько   я   помню,   в   той
-Программе КПСС,  которую озвучил
-Никита  Сергеевич  Хрущев,  было
-записано:   “Нынешнее  поколение
-советских   людей   будет   жить
-при  коммунизме”.  Значит,  чудо
-должно  было  произойти  в  1980
-году.    Правда,   другой    наш
-великий соотечественник Некрасов
-сказал:   “Только  жить   в  эту
-пору  прекрасную уж  не придется
-ни   мне,  ни   тебе”.  Чем   же
-вы    руководствовались,   когда
-подкладывали  Хрущеву  в  доклад
-такую  свинью:  “будет жить  при
-коммунизме”?  Помнится,   к  нам
-приехал   председатель  Госплана
-Засядько. Он сказал:

 -Есть указание Никиты Сергеевича
 включить в программу идею о том,
 что мы по самым важным жизненным
 показателям догоним  и перегоним
 Америку к 80-му году.

Присутствующие    экономисты    и
мы   стали   говорить,  что   это
совершенно   нереально,  к   тому
же    непрограммное   толкование,
непросчитанное  Тогда  он  открыл
папку, в которой  лежала бумага с
резолюцией “Включить в программу.
Н. Хрущев”.

Как ты понимаешь, после этого вся
дискуссия закончилась.

Дело   прошлое,  и,   оглядываясь
назад,   могу  сказать,   в  силу
рано    пробудившихся   во    мне
социал-демократических  убеждений
в ту программу  я заложил две, на
мой  взгляд,  очень важные  вещи,
которыми могу  гордиться. Первое:
отмена   диктатуры   пролетариата
и   замена  ее   на  общенародное
государство      и      советскую
демократию.   Потом   это   стало
предметом острейшей борьбы. Когда
сняли Хрущева,  на меня обрушился
секретарь  ЦК  К. Шелепин,  и  на
Политбюро,   уже  при   Брежневе,
назвал  меня “ярым  крамольником,
который   выбросил    главное   в
марксизме”.   Второе:  отказ   от
коммунистического  строительства.
В   65-м  я   опубликовал  статью
“О     строительстве    развитого
социалистического      общества”,
где   определил   пути   перехода
к   более  свободной   экономике,
отказу   партии  от   руководства
ею,      развития      демократии
и     строительства     советской
парламентской системы.

После этого  уже никто  и никогда
не   писал   о   коммунистическом
строительстве.  Правда, мой  друг
Юрий   Арбатов,   которого  я   в
свое  время  взял в  ЦК,  включил
в   один  из   докладов  Брежнева
фразу, что  мы построили развитой
социализм,   тем   самым   смазав
идею экономических и политических
реформ.

Кстати,   во    времена   Хрущева
родилась   идея,   которая   тоже
исходила      от      нас.      О
строительстве    президентско   -
парламентской    республики.    В
записке,    подготовленной    для
ЦК,     мы      излагали,     что
необходимо   всенародно  избирать
президента, образовать парламент,
организовать Верховный  суд и суд
присяжных.

Хрущев,  толком  не  разобравшись
в   этой  записке,   изрек:  “Тут
какие-то  мальчики   хотят  снять
меня с поста Председателя Совмина
не выйдет!”

 -Если мне  не отказывает память,
 -тогда готовилось принятие новой
 -Конституции?  Cовершенно верно.
 -Как   раз   в  тот   период   и
 -состоялся  октябрьский  пленум.
 -Мы  все  находились на  той  же
 -горьковской даче  и лихорадочно
 -готовили   записку  о   проекте
 -новой   Конституции,  и   вдруг
 -тишина. Никто  не звонит. День,
 -два Кусков и говорит:

 -Федор,  поезжай-ка на  разведку
 и  узнай,  что  там  происходит,
 почему не звонит Пономарев.

Я   пришел  на   Старую  площадь,
поднялся на свой третий этаж, где
я руководил группой консультантов
в   отделе   секретаря  ЦК   Юрия
Владимировича     Андропова.    В
коридорах никого.  Полная тишина.
Заглядываю  в один  кабинет: люди
кучкуются,   шепчутся  В   другой
то  же  самое.   Это  был  первый
день,  когда только-только  сняли
Хрущева.  Помню,  когда  вошел  в
Кремль, один  деятель, заведующий
сектором   из  отдела   Шелепина,
бросил мне:

 -Вы,  борзописцы,   все  пишете,
 пишете,  а тут  люди уже  власть
 берут.

 -А    как   ты    вообще   попал
в   “обойму”  Хрущева?   -Знаешь,
дорогой,   это   странная   шутка
судьбы.  В  23   года  я  приехал
из    Киева    и    пробился    в
аспирантуру Института государства
и   права  Академии   наук  СССР.
За   год    написал   и   защитил
кандидатскую        “Политические
взгляды  Добролюбова”.   Это  все
от  родителей гены,  так сказать.
Вот   портрет  моей   мамы  Софьи
Григорьевны. Здесь  она в костюме
цыганки.    В    таком    одеянии
она,  восемнадцатилетняя девочка,
партизанка, член Коммунистической
партии Украины, ходила в разведку
во  вражеский  тыл. У  мамы  была
огромная  коса,   в  которой  она
прятала  маленький  пистолет.  На
случай,   если  схватят   пуля  в
висок. Папа был из той же породы

В  журнал  “Коммунист” я  написал
рецензию  на   книгу  о  Герцене.
Через    какое-то   время    меня
неожиданно     пригласили    туда
работать.  Как понимаю  сейчас, я
был  очень   активен  и  нахален,
печатался в каждом  номере, и это
заметили  в  Секретариате ЦК.  На
меня  “положили глаз”  сразу двое
Борис Николаевич Пономарев и Юрий
Владимирович Андропов.

Однако  дело  было   вовсе  не  в
моих  талантах. “Вожди”,  которые
остались   от    Сталина,   остро
чувствовали свою недостаточность.
Они  понимали,  им нужны  молодые
образованные  помощники,  которые
сумеют  вывести их  из сталинской
системы   в   какую-то  иную,   о
которой они не имели ни малейшего
представления.    Поэтому   меня,
как  кандидата  наук, Андропов  и
пригласил  в   ЦК  консультантом.
Вскоре я  стал заведующим группой
консультантов.     Привел    туда
Бовина,   Шахназарова,  Арбатова.
Через   какое-то   время   Хрущев
предложил  быть  спичрайтером  во
время зарубежных поездок.

Представь:    Болгария,    Варна.
Банкет на самом высоком уровне. С
одной  стороны  за  столом  сидят
Никита  Сергеевич, Тодор  Живков,
крупные  болгарские руководители,
с  другой “обслуга”:  советские и
болгарские помощники. Поднимается
Хрущев  и   начинает  произносить
речь. Сначала  о дружбе,  а потом
неожиданно переходит  к рассказу,
как брали  Берию, что  он пережил
в  тот  момент. Никита  Сергеевич
говорил  больше часа,  и рюмка  в
его  руках   все  время  дрожала,
так   он   волновался.  Я   сидел
напротив  него. Смотрел  и думал:
“Прямо-таки  политический  театр!
Сюда бы сейчас Олега Ефремова”.

Хрущев     заметил,     как     я
его   сосредоточенно  слушаю,   и
продолжил рассказывать, уже глядя
мне в глаза.

Утром меня пригласил его помощник
Лебедев.

 -Пойдем, Никита  Сергеевич хочет
 с тобой  познакомиться. Говорит:
 там   напротив   меня   какой-то
 молодой болгарин сидел приведи.

Приходим. Хрущев сама любезность.

 -Здравствуйте, дорогой!

 -Добрый день, Никита Сергеевич!

 -Вы    так   внимательно    меня
 слушали. Спасибо.

 -Мне было очень интересно.

 -Так   вы    еще   и   по-русски
 говорите?

 -Да,    Никита   Сергеевич,    с
 детства.

 -Как,  а  я  тебя  за  болгарина
 принял.

Потом на  протяжении всей поездки
он поворачивался ко  мне и вертел
пальцем у  своего виска, дескать,
какой он дурак.

-Юрий    Владимирович   Андропов.
-Что   оставил   в  памяти   этот
-человек? Непосредственно  к нему
-меня   привел  его   заместитель
-Лев     Николаевич     Толкунов,
-впоследствии   главный  редактор
-“Известий”.  В  свое  время  нас
-соединял  один   коридор:  он  в
-“Правде”,   я  в   “Коммунисте”.
-Вместе   играли   в   настольный
-теннис.

Я  вошел   в  кабинет   и  увидел
высокого,    в   синем    костюме
человека,   с    огромным   лбом,
большим  носом, пухлыми  губами и
очень  красивыми, проницательными
голубыми глазами.

-Что  бы  вы  сказали,  если  вам
будет   предложено   перейти   на
работу в ЦК?

-Юрий Владимирович! Я очень люблю
писать,  а не  отсиживать “от”  и
“до”.

-Чего  другого,  а  писать  здесь
хватит сверх головы.

В  конце  короткого разговора  он
произнес:

-Надеюсь,  мы   понравились  друг
другу?

На протяжении пяти лет совместной
работы   он   только  один   раз,
в   самом   начале,  сделал   мне
замечание.  Это  был очень  яркий
человек,   хотя  и   без  высшего
образования.  У   него  на  столе
всегда лежала огромная кипа книг.
Когда однажды Саша  Бовин об этом
спросил, он ответил:

-Чтобы говорить  с вами  на одном
языке.

-Так    почему     первый    блин
-оказался комом?  Как-то вернулся
-из   Югославии,    и   поскольку
-всегда  был  настроен  чудовищно
-против   нашего   чиновничества,
-да   и    Сталин   мне   никогда
-не     импонировал,    поскольку
-моя   мама  его   ненавидела,  а
-преклонялась    перед   Лениным,
-я   написал   для   “Коммуниста”
-довольно   восторженную   статью
-о     югославском    социализме.
-Рассказал,         что         у
-них     нет      колхозов,     а
-есть    фермерские    хозяйства.
-Строительные  организации делают
-то,  что   хотят  Одним  словом,
-обобщил  югославский  опыт.  Все
-это  произошло   накануне  моего
-перехода в ЦК.

Прознав     об     этом,     один
“доброжелатель”   тут  же   отнес
Андропову      черновики     моей
“крамольной” статьи.

Андропов   в  это   время  тяжело
болел. Но, оказавшись в больнице,
не   поленился  и   прочитал  мой
материал.   В   письме   ко   мне
он    сделал    разбор    статьи,
объясняя,    почему   не    можем
распространить  югославский опыт:
“Статья   написана  с   ошибочных
позиций,  посему  не  может  быть
опубликованной”.

Правда,   через  какое-то   время
мы  вместе   с  ним  сопровождали
Хрущева  в поездке  по Югославии,
и  во время  пребывания на  одной
свиноферме    Никита    Сергеевич
сказал:

-А что  плохого, что  есть фермы,
а   не   колхозы?   Видите,   как
преуспевают! Это  не противоречит
социализму.

В   тот   момент   я   пристально
посмотрел   на  Андропова.   Юрий
Владимирович    что-то    помечал
в   блокноте.  Почувствовав   мой
взгляд, поднял  голову, посмотрел
на меня и помахал пальцем. На его
лице  было написано:  “Радуешься,
реванш берешь?”.

-Несколько       дней       назад
-смотрел     телепередачу,    там
-демонстрировалось   личное  дело
-твоего      бывшего     патрона,
-хранившееся   в  спецхране.   Во
-всеуслышание было  заявлено, что
-никакой он не Андропов, а что-то
-вроде Фекельштейна.  Не долетали
-до  тебя  в  то  время  слухи  о
-его   иудейском   происхождении?
-В   начале  -   о  политическом.
-За  Андроповым  тянулся  “хвост”
-человека,  который якобы  предал
-своего     друга    руководителя
-крупной  партийной  организации.
-Не   помню,   кто   был   первым
-секретарем       Карело-Финского
-обкома  партии,  но точно  знаю,
-вторым   был   Андропов.   Якобы
-они  оба  “попали  под  колеса”.
-Первого  секретаря   сослали,  а
-Юрий    Владимирович    каким-то
-образом  выскользнул.  И за  ним
-остался этот самый “хвост”. Один
-раз  в  стенах   ЦК  я  об  этом
-услышал, и  меня крепко резануло
-по  сердцу. Рассказывали,  будто
-через какое-то время вернулся из
-Сибири  бывший первый  секретарь
-и  пришел  к Андропову.  Имел  с
-ним  очень  тяжелые  объяснения,
-и   будто   бы  Андропов   очень
-извинялся

Теперь  о  его  происхождении.  В
те времена  говорили, что  он был
взят   на  воспитание   еврейской
семьей,  приемыш.  Я до  сих  пор
убежден: так оно  и было. Почему?
Фамилия   Андропов.  Откуда   она
взялась? Очень  многие выходцы из
Греции  носили  такую фамилию.  У
Юрия Владимировича  была античная
внешность.  Я  всегда  интуитивно
верил,  что   кто-нибудь  из  его
предков  был  царем на  маленьком
острове,  так он  был значителен,
особенно   на  фоне   Подгорного,
Шелеста,    Кириленко    Андропов
прирожденный аристократ, и ничего
плохого  не  было   бы,  если  бы
он  происходил   из  евреев.  Что
здесь  такого? И  в жилах  Ленина
текла  еврейская кровь  семейства
Бланк,  не  говоря  уж  о  членах
Политбюро  ленинского призыва.  В
Андропове   подкупала  высочайшая
образованность,    воспитанность,
интеллигентность      Он      мог
произнести   часовую   речь   без
бумажек, острую,  политическую, с
глубочайшим анализом.

Посему мне непонятно, кого хотели
скомпрометировать той передачей.

Расскажу    тебе    интереснейшую
историю.   В    Доме   творчества
“Малеевка”  в  60-х годах,  после
того   как    меня   выперли   из
“Правды”,  я отдыхал  с Мариэттой
Шагинян,   известной   всем   как
автор  книг  о  семье  Ульяновых.
Там-то   и  прошел   слух,  будто
она  прячет  у   себя  в  матраце
страшно  крамольную бумагу  копию
заявления    госпожи   Бланк    с
просьбой  о зачислении  ее дочери
в  Институт  благородных девиц  в
Смольный. И  резолюция директора:
“Лиц иудейского  происхождения не
принимать”.

Мариэтта Сергеевна  рассказала об
этом   секретарю  ЦК   Поспелову.
Показала    подлинный   документ,
найденный     в    архиве,     от
чего  маленького   росточка  Петр
Николаевич   стал   бегать,   как
безумный, по  кабинету, хвататься
за голову и кричать:

-Нам еще этого не хватало!

Только-только   развенчали  культ
личности  Сталина.  Вот  Поспелов
и  подумал:   “Мало,  что  Иосифа
Виссарионовича  свергли, так  еще
на Ленина бросаем тень”.

-Ты как-то  всуе произнес: “Когда
-меня   выперли    из   “Правды”.
-Что   произошло?   Это  было   в
-июне-июле  1967  года. Я  решил,
-что   пришла  пора   уходить  со
-Старой  площади   и  попросил  о
-переводе  в  “Правду”. Для  меня
-ввели    специальную   должность
-политический   обозреватель  ЦК.
-Это   была  работа   по  мне   и
-доставляла  сплошное блаженство.
-Я   был    очень   привержен   к
-эзоповскому  языку:  два  пишем,
-один   в   уме.  После   поездки
-в    Испанию   у    меня   вышла
-серия  статей  под  заголовками:
-“Эрозия личной  власти”, “Кризис
-тоталитаризма”,   “Культ   одной
-личности”.   Я   как  бы   писал
-об   Испании,  но   внимательный
-читатель  понимал,  речь идет  о
-нас.

Короче,   играл    в   эту   игру
и    заигрался.   Мой    друг   и
член  редколлегии   “Правды”  Лен
Карпинский   собрал    как-то   в
редакции    режиссеров    театров
и    пригласил   меня    на   эту
встречу. Общий лейтмотив работать
невозможно: Министерство культуры
во главе с  Фурцевой просто берет
за  горло,  нужно  что-то  делать
цензура задавила.

По  этому   поводу  мы   с  Леном
написали   статью    и   принесли
главному    редактору    “Правды”
Михаилу Васильевичу  Зимянину. Он
прочитал ее и изрек:

 -Наверное,  все  это правда,  но
 публиковать не будем.

И  тогда   Лен  Карпинский  отнес
материал     в     “Комсомольскую
правду”,  где главным  редактором
был  Борис Панкин.  Первоначально
наша    статья   называлась    “О
сенсациях  подлинных  и  мнимых”,
потом заголовок смягчили “На пути
к премьере”.

Я уехал в отпуск, но, находясь на
юге, чувствовал  себя неспокойно,
понимал:    наша   принципиальная
позиция, правдолюбство просто так
нам  не  пройдут. Мы  обязательно
будем биты, и довольно крепко. Но
желание  рассказать об  острейших
проблемах, с которыми столкнулись
наши театры, победило.

Наша   статья   вышла   в   свет,
а    на    следующий    день    в
той   же  “Комсомолке”   появился
большой    разгромный   материал,
где  главная   молодежная  газета
страны    прилюдно    извинялась,
что   недоглядела,   не   поняла,
допустила непростительную ошибку,
опубликовав  статью Бурлацкого  и
Карпинского. “Комсомолка” клялась
в  любви   и  преданности  родной
партии.

То      заседание     редколлегии
“Правды”   никогда   не   забуду.
Почти  все  выступавшие  говорили
о    политической   близорукости,
недальновидности,      так      и
стремились    ткнуть    нас    во
что-нибудь      носом.     Только
два      человека     поддержали:
ответственный  секретарь  Воронов
и   редактор  отдела   литературы
Куницын. Последний сказал:

 -Что, 1937-й год возвращается?

Мы с Леном  втайне надеялись, что
в  итоге  все закончится  строгим
выговором по  партийной линии, но
ошиблись.  В   момент  обсуждения
Зимянина вызвали  к “вертушке”, и
он отсутствовал  почти час. Можно
было только догадываться, что его
“накачивали”  по нашему  вопросу.
Скорее всего помощник Брежнева.

Он вернулся сникший, с посеревшим
лицом.   Стал  что-то   судорожно
говорить, а потом в конце:

 -За    допущенную   политическую
 ошибку Бурлацкого  и Карпинского
 снять  с   занимаемых  постов  и
 уволить из газеты “Правда”.

Все   были    ошарашены.   Я   от
потрясения   чуть  со   стула  не
упал,  хотя и  отличался довольно
крепкими   нервами.   Ленчик   же
держался лучше:  бывший секретарь
ЦК   комсомола    тяготился,   не
дорожил местом редактора отдела.

Потом  неприятности продолжились.
Меня хотели  исключить из партии.
Завели дело,  пригласили в  КПК И
тогда  я, впервые  за много  лет,
обратился к Андропову за помощью.
Он  позвонил  кому надо,  и  дело
прикрыли.

-Чем  ты занимался  “в отставке”?
-Работал      рядовым     научным
-сотрудником  в   Академии  наук.
-Меня  не  печатали  ни  в  одной
-газете,  естественно, не  давали
-эфира    на   телевидении,    не
-выпускали   за   границу.   Зато
-появилось время, и я написал три
-лучшие  свои  книги.  Среди  них
-“Загадка Макиавелли”. Она как бы
-о  тех  далеких временах,  а  на
-самом деле о  культе личности, о
-режиме  личной  власти и  судьбе
-мыслящего интеллигента.

Другая  -   “Вожди  и  советники”
-  о  моей  работе в  ЦК  партии.
Собственно,  о  его  руководстве:
Хрущеве,  Андропове,  Брежневе  Я
надиктовал ее  за 12  дней, объем
25 печатных листов.

Когда   рукопись   была   готова,
показал ее работнику ЦК Валентину
Александрову.     Прочитав,    он
посоветовал запрятать ее поглубже
в сейф.

-Федор,   никому   не   показывай
посадят.

В   книге  я   рассказал  о   тех
непростых  и далеко  не искренних
отношениях,  которые складывались
между  сотрудниками аппарата  ЦК,
и, конечно, о конкретных людях. В
частности, очень подробно о своих
встречах с  Брежневым. Как только
он пришел  к руководству страной,
меня к  нему “подсунул” Андропов.
Я  возглавил   группу  подготовки
первого крупного  доклада Леонида
Ильича  к  20-летию  Победы.  Вот
там-то   мы   и  схлестнулись   с
группой Шелепина.

Тогда   мой   кабинет   находился
рядом  с  кабинетом  Генерального
секретаря ЦК КПСС.  Как-то ко мне
зашел  Леонид  Ильич  и  протянул
кипу листов.

-Федор,  посмотрите,   тут  Шурик
(так  в   ЦК  называли  Шелепина)
прислал   какую-то   диссертацию.
(Это   был   параллельный   текст
доклада,  и   Шелепин  тем  самым
пытался   перехватить  подготовку
к   руководству    этим   большим
событием.)

Я   изучил  материал   и  написал
записку  на   имя  Брежнева,  где
указал:  это   полный  возврат  к
сталинизму, к холодной войне.

Брежнев  не  очень  любил  читать
всякие бумаги, в основном слушал.
Как  только   получил  докладную,
снова зашел к мне.

Я    стал    излагать   все    17
пунктов   своих   замечаний.   По
ходу   моих  рассуждений   видел,
как   вытягивалось    его   лицо,
соловели  глаза,  и даже  челюсть
откинулась.  Мне показалось,  что
из   моей   интеллигентной   речи
он  ничего  не   ухватил,  и  все
сказанное   за    пределами   его
политической  культуры.  Но,  как
потом оказалось, это была игра.

-Федор,  я  не   по  этой  части,
я  больше  насчет  организации  и
психологии.

Только  позже я  понял, насколько
это   был  очень   тонкий  знаток
человеческих  отношений.  Он  так
прекрасно решал кадровые вопросы,
как никто  ни до него,  ни после.
Утро  начинал   с  того,   что  в
течение  двух   часов  обзванивал
всех первых секретарей обкомов.

-Иван  Иванович!   Хочу  с  тобой
посоветоваться.    На   Политбюро
выносим  вопрос  Мне очень  важно
твое мнение

-Леонид   Ильич!   Вы   абсолютно
правы. Только в таком ключе нужно
решать проблему.

У  каждого   из  них  создавалась
иллюзия   своей    значимости   и
нужности.

Или  взять  заседание  Политбюро.
В     отличие     от     Хрущева,
который,   захлебываясь,   обычно
говорил  первым,   прямо  строчил
из   пулемета,    все   остальные
ставились  перед фактом:  решение
сформировано и  возражать нельзя.
Леонид   Ильич  всегда   выступал
только в заключение.  И если даже
один член  Политбюро возражал, он
говорил:

-Этот   вопрос  нужно   отложить.
Посоветоваться и  снять сомнения,
а  потом   снова  рассмотреть  на
заседании.

Он     был     великий     мастер
человеческих  отношений, которому
мог  позавидовать любой  западный
лидер.

-А как сложилась судьба Шелепина,
-бывшего  первого   секретаря  ЦК
-ВЛКСМ, бывшего  председателя КГБ
-СССР? Вот  здесь-то и проявилась
-дальнозоркость   и   потрясающая
-интуиция   Брежнева.  Он   знал,
-существует заговор,  и мастерски
-убирал  из Политбюро  ненадежных
-людей:    Шелеста,   Подгорного,
-Кириленко   Были    и   нет,   и
-никаких  конфликтов.   “Ушли  по
-собственному желанию”.

О  том, что  инициатором заговора
был Александр  Шелепин, я впервые
узнал после октябрьского пленума,
когда  готовил вместе  с Кусковым
доклад  Петра  Демичева.  Он  нам
откровенно    рассказывал,    что
Шелепин  собирал основную  группу
в  Лужниках  во время  футбольных
состязаний,  когда трудно  что-то
подслушать,  и   договаривался  о
всех тактических шагах, как брать
власть.

Брежнев    переиграл    Шелепина.
Сначала сделал  его председателем
ВЦСПС,   а   потом   отправил   в
командировку  в Англию.  И здесь,
как   мне  думается,   свою  роль
сыграл   Андропов.    Был   такой
журналист,  который выступал  под
фамилией Луи,  работал на  КГБ. В
английской “Таймс” он опубликовал
статью,   приуроченную  как   раз
к  приезду   Шелепина  в  Лондон.
Там  рассказывалось, что  Шелепин
ярый сталинист,  человек, который
участвовал в арестах и до сих пор
не  успокоился,  рвется к  власти
Естественно, статья  сыграла свою
роль,   и  на   берегу  туманного
Альбиона  Шурика встретили  очень
холодно.

Когда он  вернулся в  Москву, мне
рассказывал   помощник   Брежнева
Александров,     Леонид     Ильич
пригласил его к себе.

-Видишь,   Александр  Николаевич,
как    сложилась   вокруг    тебя
обстановка.  Трудно   тебе  после
такой “славы”  оставаться в штабе
нашей партии. Принимай решение.

Шелепину,    люто   ненавидевшему
Брежнева,  ничего не  оставалось,
как подать в отставку.

-Cегодня       ты       профессор
-Колумбийского,     Гарвардского,
-Оксфордского  университетов. Что
-интересует   твоих   слушателей?
-Вокруг      чего     разгораются
-дискуссии?  Я  никогда не  читал
-стандартных  лекций.  Говорю,  в
-основном,   о  двух   предметах:
-первый  об эпохе  реформации, от
-Хрущева  до настоящего  времени.
-Второй об  отношениях Советского
-Союза, потом  России, с Западом,
-а в  первую очередь  с Америкой.
-В  свое время  я написал  доклад
-для    одного   из    конгрессов
-по   социологии  “Всеобщий   мир
-утопия   или  реальность?”.   Он
-был  опубликован  в  Организации
-Объединенных  Наций,  но  только
-не  в  нашей   стране,  ибо  его
-посчитали крамольным.

Всегда  в  жизни говорю  то,  что
думаю.  Может,  это тоже  во  мне
наследственное, а  может, наивная
вера  в то,  что с  твоим мнением
согласятся.  На  самом деле,  все
упиралось  в конкретные  интересы
определенной  группы   людей.  Им
нужна  была совсем  другая модель
реформ. Я  же строил  свои доводы
далеко  не  на  пустом  месте.  В
Югославии встречался  с Карделем,
в   Чехословакии    с   Дубчеком,
в   Китае  с   Дэн  Сяопином,   в
Японии   с   Охито.   Обоснованно
предлагал     постепенные,    шаг
за   шагом,   демократические   и
экономические   реформы,   вместо
того    скачка,    который    так
деформировал  общество. Мы  будем
выбираться   из   этой  ямы   еще
долгие  десятилетия.  В  конечном
счете,  но  с   потерями  все  же
вырулим  на   правильную  дорогу.
К  несчастью,   вынужден  сделать
прогноз:   тот   уровень   жизни,
который сейчас имеется, скажем, в
Англии,  Германии,  Франции,  нам
станет доступен  только во второй
половине нашего века.

-Будучи     народным    депутатом
-СССР,    в    1987    году    ты
-возглавил  Комиссию   по  правам
-человека,   которая   освободила
-из  тюрем  людей,  преследуемых,
-как    тогда   трактовали,    за
-религиозные   преступления.  Что
-за    этим    стояло?   В    эту
-международную   комиссию,  кроме
-очень    ярких    представителей
-нашей   интеллигенции,   входили
-и   зарубежные   деятели:   жена
-президента  США   Картера,  жена
-президента     Франции    Жискар
-дЭстена    и     очень    многие
-общественные      деятели.     В
-Верховном Совете  СССР я готовил
-два   закона:    о   религиозной
-свободе   и  свободе   выезда  и
-въезда    в   СССР.    Последний
-пробивал      с     колоссальным
-трудом.   Специально  поехал   в
-Соединенные    Штаты    Америки,
-потому  что Лукьянов  и Горбачев
-считали,   будто   Америка   уже
-не   заинтересована    в   нашем
-законе,    ибо   боится    волны
-эмигрантов.  Я  выступил на  так
-называемом  молитвенном завтраке
-и  встретился с  государственным
-секретарем   Бейкером,  попросил
-его      передать     президенту
-Бушу-старшему,  что  у нас  есть
-беспокойство  по  этому  поводу.
-Насколько   мне  известно,   Буш
-позвонил  Горбачеву, после  чего
-Михаил Сергеевич дал “добро”, но
-с условием,  что закон  войдет в
-силу лишь через год.

-Прошу    тебя     вернуться    к
-первому  закону   о  религиозной
-свободе.   К  чему   вы  пришли?
-В     нашу    подкомиссию     по
-правам  человека входили  многие
-религиозные   деятели.  Наиболее
-активным был митрополит Ювеналий
-человек  необычайно образованный
-и    прогрессивный.   Когда    я
-был    направлен   руководителем
-делегации Верховного Совета СССР
-в   Америку,  членом   делегации
-был  владыка   Алексий,  будущий
-Патриарх всея Руси. Я выступил в
-конгрессе  США,  где  рассказал,
-как у нас обстоит дело, в первую
-очередь, с религиозной свободой.

Что   же  касается   освобождения
людей из  наших тюрем, инициатива
исходила  от  Розалин Картер.  Во
время  заседания в  Гааге, где  я
был  председателем, она  передала
мне  список  лиц,  осужденных  за
религиозные  убеждения. Я  тут же
дал  телеграмму на  имя Горбачева
и   предложил    без   пересмотра
приговора освободить  этих людей.
Объяснил    Михаилу   Сергеевичу:
по   моему  мнению,   религиозных
преступлений    нет.   Если,    к
примеру,   человека    убили   на
религиозной почве,  то привлекать
его надо совсем по другой статье.

Горбачев    наложил    резолюцию:
“Рассмотреть и освободить”.

Так  свободу   обрели  более  400
человек.

-Передо   мной  сидит   красивый,
-стройный  мужчина,   и  даже  не
-поворачивается язык сказать, что
-недавно  ему   стукнуло  80.  Но
-это  факт,  и   от  него  никуда
-не   денешься.    Скажи,   Федор
-Михайлович,  оглядываясь сегодня
-на   свой   длинный   путь,   ты
-хотел  бы что-нибудь  изменить в
-своей  жизни?  Может, за  что-то
-стыдно?  Мне  нечего  стыдиться.
-Абсолютно. В  жизни я  не сделал
-ни  одного   дурного  шага.  Что
-касается   политической   жизни,
-сожалею   об   одном  дал   себя
-“выдавить”  из большой  политики
-после  прихода  к  власти  “царя
-Бориса”. Видимо, здесь сказалась
-приверженность   к  определенным
-идеям,  в  которые  свято  верил
-и   они   стояли   выше   личной
-судьбы.  Гайдаровские реформы  я
-абсолютно не  принял. Критиковал
-их,  лично  Бориса  Николаевича,
-хотя,  быть  может,  нужно  было
-воздержаться. Не вошел ни в одну
-из  партий,  но мог  бы  создать
-свою,     социал-демократическую
-(Алексеев, Шаталин  и я). Однако
-не   сделал   этого,  чтобы   не
-мешать  Горбачеву подняться  над
-ситуацией.

Откровенно  говоря,   нужно  было
больше думать о  себе, к примеру,
я остался  на общегосударственной
пенсии,  отказавшись   от  пенсии
депутата Верховного  Совета СССР.
Почему? Считал, что таким образом
выражаю  протест  против  разгона
Верховного  Совета  и Союза  ССР.
Но  эта моя  акция мало  кем была
замечена.

-И все же,  твоя жизнь удалась? Я
-прожил  яркую, необычную  жизнь.
-Она, несомненно,  состоялась. Но
-нужно  считаться   со  временем,
-оно  быстротечно   и  остановить
-его   невозможно.  Когда-то   ты
-был  востребован,  а  сейчас  не
-вполне   даже  замечаем.   Из-за
-природной гордости  я никогда не
-унижался и  не приспосабливался.
-На 20  книг, которые  я написал,
-у  нас  в  стране  вышла  только
-одна рецензия.  Все остальные на
-Западе. Я  верил в  себя больше,
-чем было нужно,  мало считался с
-обстоятельствами.  Но, как  поет
-Андрей   Макаревич,  “не   стоит
-прогибаться под  изменчивый мир,
-пусть  лучше  он  прогнется  под
-нас”.

Даже       все       руководители
нашей   страны,    которые   были
после     революции,    оказались
несостоятельными,  ибо все  пошло
не    так,   как    они   хотели.
Совершенно искренне считаю, Путин
первый    руководитель,   который
реально представляет,  что делать
со страной.

А мы  на своем  “этаже”, конечно,
мечтали, много  работали, чего-то
добивались.   И  в   этом  смысле
у  меня  есть  некое  болезненное
разочарование.  Я   подавляю  его
простым  соображением: тысячи,  а
может,  сотни   тысяч  достойных,
талантливых людей  в нашей стране
не имели того шанса, что дала мне
судьба.  И за  это я  ей безмерно
благодарен.

  

Yhteiskunta ja laki.

Fedor
Burlatsky: "Kohtalo on antanut minulle
mahdollisuus. " Keskustelu Editor
lehden "venäläinen asianajaja" R.
Tunnettu Zvyagelskaya
politiikan tutkija, tutkija ja kirjailija
FM Burlatsky

Äskettäin vieraili vaimonsa kanssa
Jerusalem. Vanhassa Länsi Wall
Rabbi kertoi minulle, että kymmenen
kilometrin päässä länteen
pyhä kaupunki, sijaitsee
antiikin ratkaisun Kuryat-Yaarim,
jossa legendan mukaan Ark on
joka pitää kiven plakin
murretut Kymmenen käskyä
Jumala: Älä tapa, Älä varasta,
Rakasta lähimmäistäsi

-Se ohi suoraan sanottuna joukossa
journalistinen veljeys pitkään
oli jatkuvasti huhuja, että ne
Jumalallinen käsky teidän
sisältyvät hakemuksen unohdettu tänään
Moraalinen koodi rakennusmestari
Kommunismi? -Ehdottomasti.
Se oli Moskovassa
entinen kesäasunto Gorki. Se oli vuonna 1961
vuosi. Kun konsulttien CC
Party Olen työskennellyt ohjelmasta
osapuoli alusta loppuun.
Tiimimme johti sihteeri
CC Boris Ponomarev,
ja ohjata toimintaa
käyttää hänen sijaisensa Elizar Ilyich
Pieces, kaunis sielu mies
akuutti ja hienovarainen tunne kirjoittaa
sana toimittaja.

Eräs aamuna, kun voimakas
Illalla juo, me istuivat
huvimaja ja oli teetä. Elizar I
ja sanoo:

-Tiedätkö, Fedor, nimeltään "meidän"
(Kun hän kutsui Ponomarev) ja
sanoo: "Nikita Sergejevitš
Hruštšov tarkasteltiin kaikkia, jotka
kirjoitit, ja neuvoo
nopeasti keksiä moraalinen
Code of kommunistien. On toivottavaa,
Kolmen tunnin kuluessa sen
välittää Moskovaan. "

Ja aloimme haaveilla. Yksi
sanoo "maailma", toinen "vapaus"
Kolmantena "solidaarisuus", sanoin,
että on välttämätöntä edetä paitsi
kommunisti postulates, mutta
sekä myös käskyjä Mooseksen
Kristus, niin se todella
"Valhe" on yleisön tietoisuuteen.
Se oli tietoinen teko
sisällyttämistä kommunistisen
ideologia uskonnollisia elementtejä.

Vain puolitoista tuntia, me
koostuu tekstistä, joka
Puheenjohtajisto keskuskomitean pidettiin "Kippis".

-Muistaakseni vuonna
-Ohjelman komitea, joka ilmoitti
-Nikita Hruštšov oli
, Sanoo: "Nykyinen sukupolvi
-Neuvostoliiton ihmiset elävät
-Kommunismin. " Näin ollen ihme
-Tapahtuisi vuonna 1980
-Year. Kuitenkin myös muut
-Suuri maanmies Nekrasov
, Sanoi: "Just elää tässä
Erinomainen aikaa niin ei tarvitse
-En minä eikä teitä. " Mikä on
-Opit kun
Hruštšovin, liittää raportti
-Sika "elävät
-Kommunismia "? Muistan meitä
-Tuli puheenjohtaja Gosplan
-Zasyadko. Hän sanoi:

-On viitteitä Nikita Sergejevitš
Ohjelmaan sisältyvät idea
että olemme tärkeimmät elämässä
Indikaattorit kiinni ja jopa ohittanut
Amerikassa 80 th vuosi.

Nykyinen ekonomistit ja
Meidän on sanottava, että tämä
täysin epärealistista
ei-ohjelma tulkintaa,
Sitten hän avasi huonosti
kansioon, jossa vahvistetaan paperi
tarkkuus "Sisällytä ohjelmaan.
Hruštšov. "

Kuten tiedätte, kun kaikki
keskustelun päätyttyä.

Menneisyyteen ja katsoa
sitten voin sanoa, että
alussa herätti minussa
Sosiaalidemokraattiset uskomukset
kyseisessä ohjelmassa, Makasin kaksi yhdessä
Mielestäni erittäin tärkeitä asioita
joka voi olla ylpeä. Ensin:
poistaminen proletariaatin diktatuurin
ja sen korvaaminen koko kansan
Valtion ja Neuvostoliiton
demokratiaa. Sitten se tuli
äkillisiä torjumiseksi. Milloin
Hruštšov oli poistettu, olin hämmästynyt
Sihteeri K. Shelepin ja
Politbyroon jo Brežnevin-
kutsui minua "vankan kramolnikom,
kuka heitti asia
Marxismi. " Toiseksi hylkääminen
kommunismin rakentaminen.
Vuonna 65. julkaisin artikkelin
"On rakentamisen kehittyneiden
sosialistinen yhteiskunta "
jossa määritellään polku siirtymisen
vapaaseen talouteen,
epäonnistumisen puoluejohdon
Se, demokratian kehittämiseen
ja rakentaminen Neuvostoliiton
parlamentaarinen järjestelmä.

Tämän jälkeen kukaan ei koskaan
ei kirjoittanut kommunisti
rakenne. Kuitenkin ystäväni
Yuriy Arbatov, jonka minä
Hän vei aikaa keskuskomitea on sisällytetty
yksi Brezhnevin raportin
lause, olemme rakentaneet kehittyneitä
Sosialismi, mikä tahroja
ajatus taloudellisen ja poliittisen
uudistuksia.

Muuten aikana Hrushtshev
ajatus, joka on myös
tuli meiltä. Noin
rakentaminen presidentin -
parlamentaarinen tasavalta. Sisään
huomata valmis
CC, totesimme, että
on tavallisesti valittu
presidentti, parlamentin muodostamiseksi,
järjestää korkeimman oikeuden ja tuomioistuimen
tuomaristo.

Hruštšovin, oikeastaan ​​ei ymmärrä
Tässä huomautuksessa sanoi myös: "Ei
jotkut pojat haluavat poistaa
minua puheenjohtajana ministerineuvoston
ei toimi! "

-Jos en kiellä muisti
, Sitten valmis hyväksymään uuden
-Perustuslaki? Covershenno totta.
-Vain silloin, ja
-Hosted lokakuun täysistunnolle.
-Olimme kaikki samaa
Gorki n dacha ja kuumeisesti
-Valmista huomautus hankkeesta
-Uusi perustuslaki, ja yhtäkkiä
-Hiljaisuus. Kukaan soittaa. Päivä
-Kaksi kappaletta, ja sanoo:

-Fedor, go ka-etsintä
ja selvittää, mitä tapahtui,
Miksi ei soi Ponomarev.

Tulin Old Town Square
nousi sen kolmanteen kerrokseen, jossa
Johdin konsulttien
laitoksella palkintolautakunnan sihteeri
Andropov. Sisään
käytävillä ketään. Täydellinen hiljaisuus.
Katso huoneessa: ihmiset
ryhmissä, kuiskii muissa
sama asia. Tämä on ensimmäinen
päivä, jolloin juuri poistettu
Hruštšov. Muistan kun hän tuli
Kreml, johtaja, päällikkö
sektorin Department of Shelepin,
antoi minulle:

-Te scribblers kaikki kirjoittavat
kirjoittaa, mutta täällä ihmiset ovat voima
kestää.

-Mitä et lyö
ja "häkki" on Hruštšov? -Tiedätkö,
kallista, se on outo vitsi
kohtalo. Vuonna '23 tulin
Kiova ja teki sen
valmistunut Institute of State
ja laki, Academy of Sciences.
Vuodeksi kirjoitti ja väitteli
Ehdokas "Poliittinen
Dobrolyubov näkemyksiä. " Se kaikki
geenit vanhemmiltaan, niin sanoakseni.
Tässä on muotokuva äitini Sofia
Grigorievna. Tässä hän on puku
Gypsy. Tässä pukea
Hän, tyttö kahdeksantoista,
puolueellinen, kommunistipuolueen jäsen
Party Ukrainan, meni etsintä
vihollisen taakse. Äitini oli
iso punos, jossa se
piilotti pieni pistooli. Päällä
jos ne kiinni luoti
temppeli. Isäni oli kotoisin saman rodun

Kun lehden "kommunistista" Kirjoitin
tarkastelussa kirjan Herzen.
Hetken I
yllättäen kutsuttu sinne
töihin. Ymmärrän nyt, minä
oli erittäin aktiivinen ja röyhkeä,
julkaistaan ​​joka numerossa, ja se
huomanneet sihteeristön keskuskomiteaan. Päällä
Olin "noudattaen silmät" vain kaksi
Boris Ponomarev, Yuri
Andropov.

Kuitenkin, siinä ei ollut
kykyjäni. "Johtajat", jotka
vasemmalle Stalin voimakkaasti
kokivat vika.
He tiesivät, että tarvitaan nuoria
koulutettuja avustajia
voivat poistaa ne Stalinin
Järjestelmä muulla, kuten
heillä ei ollut aavistustakaan
edustus. Siksi,
kuten PhD, Andropov ja
kutsutaan keskuskomiteaan konsultti.
Pian minusta tuli ryhmän johdossa
konsultit. Tuodaan takaisin
Bovina, Shakhnazarov, Arbatov.
Jonkin ajan kuluttua Hrushtshev
ehdotetaan olevan puheenkirjoittaja varten
ulkomaanmatkan.

Kuvittele: Bulgaria, Varna.
Banquet korkeimmalla tasolla. Päällä
Toisaalta istuu pöydän
Nikita Sergejevitš, Todor Živkov,
suuri Bulgarian johtoa,
muut "alamaisensa": Neuvostoliiton ja
Bulgarian avustajia. Nousee
Hrushtshev ja alkaa sanoa
sen. Ensinnäkin ystävyyden, ja sitten
yhtäkkiä kääntyy tarina,
Berija vietiin kuin mitä hän koki
kyseisenä ajankohtana. Nikita Sergejevitš
puhui yli tunnin ja lasillisen
kätensä vapisi koko ajan,
koska hän oli huolissaan. Istuin
eteensä. Katselin ja ajattelin:
"Suorastaan ​​poliittinen teatteri!
Se olisi nyt Oleg Efremov. "

Hrustsev sanoi, kun minä
Kuuntelen häntä kiihkeästi, ja
edelleen puhua, on jo etsimässä
minun silmissäni.

Aamulla kutsui avustajansa
Lebedev.

-Tule, Nikita haluaa
tavata. Says:
Siellä edessäni
Tuo nuori Bulgarian istui.

Saavu. Hruštšov oli hyvin kaunis.

-Hei, rakas!

-Hyvää päivää, Nikita!

-Sinä suljet minut
kuunnellaan. Kiitos.

-Se oli erittäin mielenkiintoista.

-Olette siis edelleen Venäjän
puhut?

Kyllä, Nikita Sergejevitš kanssa
lapsuus.

-Niin, ja minä rakastan sinua Bulgarian
hyväksytty.

Myöhemmin matkan aikana
Hän kääntyi puoleeni ja sylkeä
sormella hänen temppelissä, hän sanoo,
Mikä typerys.

-Juri Andropov.
-Mitä jäljellä muistiin tämän
-Man? Suoraan hän
-Toin hänet vara
-Leo Tolkunov,
Sitten-päätoimittaja
- "News". Yhteen aikaan
Käytävä-yhteys: se on
- "Totuus" Olen "kommunismin".
Kuitenkin pelaa ping-
-Tennis.

Kävelin huoneeseen ja näki
Korkealla sininen puku
mies suuri otsa,
iso nenä, täysi huulet ja
erittäin kaunis, oivaltava
siniset silmät.

-Mitä sanoisit, jos
pyydetään siirtymään
työskentelevät keskuskomitea?

-Yuri! Rakastan
kirjallisesti, sen sijaan istua "alkaen" ja
"Up".

-Mitä muuta, vaan kirjoittaa tänne
riittää pään yläpuolella.

Lopussa lyhyen keskustelussa hän
sanoi:

-Toivon, että pidimme jokainen
muut?

Viiden vuoden
Hän toimii vain kerran
aivan alussa, sai minut
huomautus. Se oli hyvin kirkas
ihmisiä, mutta ilman suurempia
koulutukseen. Hänen pöydällään
on aina ollut valtava kasa kirjoja.
Kun kerran Alexander bovin tätä
hän kysyi, hän vastasi:

Kun haluat puhua yhdellä
kieltä.

-Miksi on ensimmäinen yritys
-Osoittautui tomppeli? Palattuaan
-Jugoslaviasta, ja koska
-Aina on määritetty hirveä
-Vastaan ​​meidän virkamiehiä,
Kyllä, minulla on koskaan ja Stalin
Eikö vaikuttunut, koska
-Äitini vihasivat häntä, ja
-Ihailema Lenin,
-Minä kirjoitin "kommunistista"
-Erittäin innostunut artikkeli
-On Jugoslavian sosialismi.
-Hän kertoi minulle, että
-Heillä ei ole tiloja, ja
-Siellä on maanviljely.
Rakennusliikkeet tekevät-
Jotain, että he haluavat sanan,
-Yleinen Jugoslavian kokemus. Kaikki
-Tämä oli ennen minun
Siirtyminen CC.

Löytyi tietää tämä
"Kannattaja" otti heti
Andropov luonnoksia minun
"Kapinallinen" artikkelin.

Andropov oli tällä kertaa tosissaan
sairas. Mutta ollessa sairaalassa,
ei jaksa lukea, ja minun
materiaalia. Kun minulle kirjeen
Hän teki analyysin artikkeli
miksi emme voi
laajentaa Jugoslavian kokemus:
"Artikkeli on kirjoitettu väärin
kantoja, siten, voi olla
julkaistu. "

Kuitenkin eri aikoina
Me hänen mukanaan, sekä
Hrushtshevin vierailu Jugoslaviaan,
ja kun yksi
sika Nikita
sanoi:

-Ja mikä on vikana, että maatila-
sijaan kollektiivitilojen? Katso, miten
menestyä! Tämä ei ole ristiriidassa
Sosialismi.

Sillä hetkellä, tuijotin
Katsoin Andropov. Tuomaristo
Putin on jotain tagged
ja muistikirjan. Feeling my
silmäyksellä, katsoi ylös
minua ja heilutti sormeaan. Hänen
kasvot oli kirjoitettu: "Iloitse,
otat kosto? ".

-Muutama päivä sitten
-Katsoin TV-show, siellä
-Näyttöä henkilökohtainen asia
-Sinun entinen suojelijaksi,
, Joka on tallennettu erityinen arkistossa. Sisään
Julkisesti, totesi
-Hän ei Andropov, mutta jotain
Fekelshteyna-like. Ei pääse
-Teille aikaan huhuja
-Hänen juutalaista syntyperää?
-Luvun alussa - ja poliittisen.
Ylikuormitettu Andropov "häntä"
-Mies, joka väitetysti petti
Hänen ystävänsä pää-
Raskaasti-puolueen organisaatiota.
-En muista kuka oli ensimmäinen
Sihteeri Karjalais-suomalainen
-Alueellinen puolue, mutta tiedän
-Toinen oli Andropov. Väitetään
-He molemmat "putosi pyörien alle."
-Ensimmäinen sihteeri maanpaossa, ja
-Yuri joitakin
Way-liukastui. Ja hänelle
-Oliko tämä sama "häntä". Yksi
-Times seinien keskuskomitean I tämän
-Heard, ja olen vakaasti leikata
-Sydäntä. He sanoivat, jos
-Sen jälkeen kun palannut
Siperia, entinen ensimmäinen sihteeri
Ja tuli Andropov. Oli kanssa
-On erittäin vaikea selittää,
Ja jos Andropov on
-Apologize

Nyt, noin sen alkuperästä. Sisään
Silloin sanoi, että hän oli
otettu koulutukseen juutalaisten
perhe, ottolapsi. Olen edelleen
vakuuttunut, että miten se oli. Miksi ei?
Nimeä Andropov. Mihin se
tulevat? Paljon ihmisiä
Kreikka käytti nimeä. Minä
Andropov oli antiikin
ulkonäkö. Olen aina intuitiivisesti
uskotaan, että yksi hänen
esivanhempien oli kuningas pieni
saari, joten se oli merkittävä,
erityisesti ottaen Podgornyi,
Kahina, Kirilenko Andropov
syntynyt aristokraatti, eikä mikään
ei olisi paha, jos
Hän polveutui juutalaisista. Että
tämä on? Ja suonissa Lenin
Juutalainen veri vuoti perhe
Tyhjä, puhumattakaan jäsenille
Politbyroon Lenin Ilmoittautuminen. Sisään
Andropov voitti haltuunsa korkeimman
koulutuksen,
älykkyys hän voisi
sano tunnin puhetta ilman
papereita, terävä, poliittisesti,
syvä analyysiä.

Siksi en ymmärrä, kuka haluaisi
kompromissi siirron.

Minäpä kerron teille mielenkiintoinen
historia. Kun House of Creativity
"Maleevka" 60-luvulla, kun
kuinka olin potkut
"Totuus" Minä lepoon Marietta
Shahinian, joiden tiedetään kaikkea
kirjoittanut kirjoja Ulyanov perheeseen.
Mukana on myös huhu, vaikka
hän kätkee hänen patja
scary kapinallisista paperikopio
hakulomake rouva
pyyntö ottamisesta hänen tyttärensä
Institute for Noble neidot vuonna
Smolnan. Ja johtaja tarkkuus:
"Henkilöt juutalaisia ​​syntyperää ei
tehdä. "

Marietta S. puhui
että sihteeri keskuskomiteaan Pospelov.
Osoitti aito asiakirja
löytyy arkisto
Mitä pikku rostochka Peter
Nikolajevitš alkoi juosta niin
Mad noin toimisto, ota
päätään ja huusi:

-Meillä ei ole tarpeeksi!

Vain rytinässä kultti
Stalinin persoonallisuus. Täällä Pospelov
ja ajattelin: "Ei vain, että Joseph
Vissarionovich kaataa, niin enemmän
heittää varjon Lenin. "

Olet turhamainen, sanoi kerran: "Kun
-Olin potkut "totuus".
-Mitä tapahtui? Tämä oli
-Kesä-heinäkuussa 1967. Päätin
-Se oli aika lähteä
Vanhankaupungin aukio, ja pyysi
-Käännös "totuus". Minulle
Käyttöön erityinen post-
CC-politiikan kommentaattori.
-Se oli minulle työ-ja
, Oli vakaa autuutta.
-Olin hyvin sitoutunut
-Aesopian kieli: kaksi kirjoittaa,
-One mielessä. Jälkeen matka
-Espanjassa, menin
-Artikkelisarja otsikoiden:
- "Mureneminen henkilökohtaista valtaa", "Crisis
-Totalitarismista "," The Cult of saman
-Persoonallisuus. " Olen sellainen kirjoitin
, Espanjan, mutta tarkkaavainen
-Lukija tietää, puhumme
-Us.

Lyhyesti sanottuna, olen pelannut tätä peliä
ja alkoi pelata. Ystäväni ja
avustava toimittaja "Totuus" Len
Karpinski kerätään kerran
toimituksellisen johtaja teatteri
ja kutsui minut tähän
kokouksessa. Yleinen motiivi töihin
mahdotonta: kulttuuriministeriö
johtaa Furtseva yksinkertaisesti ottaa
kurkussa, sinun täytyy tehdä jotain
Sensuuri murskattu.

Tällä kertaa me Len
kirjoitti artikkelin ja tarjosi
päätoimittajana "Totuus"
Mikhail Vasilyevich Zimyanin. Hän
lue se ja puhui:

-Kai se on kaikki totta, mutta
ei julkaista.

Ja sitten Len Karpinsky tehty
materiaalia "Komsomolskaja
totuus ", jossa toimittaja
Boris Pankin oli. Alun perin
Meidän artikkeli otsikolla "On
todellisen ja kuvitteellisen tuntemuksia "
Sitten pehmeni otsikko "On Road
ensi-iltaan. "

Kävin lomalla, vaan oleminen
etelässä, huopa levoton,
ymmärsi, että meidän pääasiallinen
sijainti, vain pravdolyubstvo
Emme luovuta. Tarvitsemme
bitit ovat, ja aika kovaa. Mutta
halu kertoa kiireellisin
ongelmia
Meidän teattereita ja voitti.

Meidän artikkeli on julkaistu,
ja seuraavana päivänä
Sama "Komsomolskaya Pravda" on esiintynyt
tuhoisa suuri aineisto
jossa suurin nuoret sanomalehden
maa on julkisesti anteeksi,
että unohdetaan, ei ymmärretä,
sallittu anteeksiantamaton virhe,
julkaisi artikkelin Burlatsky ja
Karpinski. "Komsomolskaja Pravda" vannonut
rakkautta ja kiintymystä hänen native
Party.

Tämä kokous toimitusneuvosto
"Totuus" ei koskaan unohda.
Lähes kaikki puhujat antoivat
poliittinen lyhytnäköisyys,
lyhytnäköisyys ja
pyrki säkissä meille
jotain nenäänsä. Vain
Kaksi ihmistä tuetaan:
Pääsihteeri Ravens
ja toimittaja kirjallisen
Kunitsyn. Jälkimmäinen sanoi:

-Mitä, 1937, vuosi on tulossa takaisin?

Len Me salaa toivoneet, että
vihdoin se on ohi tiukkaa
huomautuksen puolueen linjaa, mutta
väärässä. Aikaan keskustelun
Zimyanin kutsutaan "kääntöpöydän" ja
Hän oli poissa lähes tunnin. Voit
voi vain arvata, että hänen
"Pumpattu" kysymykseen.
Pikemminkin Assistant Brezhnev.

Hän palasi snikshy kanssa poserevshim
kasvot. Hän tuli jotain epätoivoisesti
puhua, ja sitten lopussa:

Yli-sitovat poliittiset
Burlatsky virhe ja Karpinski
erotettu tehtävistään ja
erottaa sanomalehden "Pravda".

Kaikki oli mykistynyt. Olen kotoisin
häiriöt eivät ole pelkästään tuolin
laski, vaikka aivan eri
vahvoja hermoja. Lence sama
käyttäytyi paremmin: entinen sihteeri
Komsomolin keskuskomitean sorrettujen, ei
vaalinut paikka päätoimittaja osasto.

Sitten ongelmat jatkuivat.
Haluaisin jättää puolueen.
Tuotu tapauksessa kutsuttiin KKP ja
sitten ensimmäistä kertaa moneen vuoteen,
Andropov kääntyi apua.
Hän, joka on nimeltään, ja asia
piiriin.

-Mitä teit "eläkkeellä"?
-Työskennellyt yksityiset tutkimuslaitokset
-Fellow Academy of Sciences.
-En ole julkaistu missään
-Paperi, tietenkin, ei antanut
Eter televisiossa, ei
Tuotettu ulkomailla. Mutta
-Oli aika, ja minä kirjoitin kolme
-Hänen paras kirja. Näiden joukossa
- "The Mystery of Machiavelli." Hän näytti olevan
-Näistä kaukana kertaa ja
Itse asiassa kultti persoonallisuus,
Tila henkilökohtaisen vallan ja kohtalo
-Thinking henkinen.

Toinen - "päälliköitä ja valtuutettujen"
- Noin työtäni puolueen keskuskomitean jäsen.
Itse asiassa hänen johtajuus:
Hruštševin, Andropov, Brezhnev, minä
saneli hänet 12 päivää, tilavuus
+25 Painettua arkkia.

Kun käsikirjoitus oli valmis,
oli se työntekijä keskuskomitea Valentina
Alexandrov. Luettuani sen
suositeltavaa piilottaa hänet syvälle
ja turvallisesti.

-Fedor ei näytä
istutetaan.

Kirjassa puhuin
vaikeaa eikä vilpitön
suhteita, jotka ovat muodostuneet
työntekijöiden väliset keskuskomitea,
ja, tietenkin, erityisen yksilöitä. Sisään
Erityisesti hyvin yksityiskohtaisesti heidän
tapaamisia Brezhnev. Kuten
Hän tuli johtoon maan
minulle se "luiskahti" Andropov.
Olen johtanut ryhmää koulutus
ensimmäinen merkittävä raportti Leonid
Illich on 20 vuotta Victory. Täällä
ei me ottivat yhteen
Shelepin ryhmä.

Sitten toimisto oli
ulkopuolella toimisto
Sihteeri NKP. Jotenkin minusta
Leonid Brezhnev tuli ja ojensi
arkkipakan.

-Fedor, katso, tässä Shurik
(Niin sanottu keskuskomitea Shelepin)
lähetti jonkin verran.
(Tämä on yhdensuuntainen tekstin
raportti, ja näin Shelepin
yritti siepata koulutukseen
johtoon tämän suuren
tapahtuma.)

Olen opiskellut ja kirjallinen materiaali
toteamme osoitettu Brežnevin, joissa
huomautti, on täysi paluuta
Stalinismi, kylmän sodan.

Brezhnev ei pitänyt lukea
kaikenlaisia ​​paperia, enimmäkseen kuunteli.
Kun sai muistion,
tuli takaisin minulle.

Aloin expound kaikki 17
kohtia huomautuksensa. Päällä
mennä katsomaan minun perustelut,
kuten ojensi hänen kasvonsa,
soloveli silmät, ja jopa leuan
upposi. Minusta tuntui, että
minun Intelligent Speech
hän ei tartuta, ja kaikki
sanoi kuulu hänen
poliittista kulttuuria. Mutta, kuten
Sitten se osoittautui se oli pelin.

-Fedor, en ole tätä osaa
Olen enemmän organisaatiota ja
psykologiaa.

Vasta myöhemmin tajusin, kuinka
Se oli tuntija
ihmissuhteista. Hän
täydellisesti ratkaistu henkilöstön kysymyksiin
kuin kukaan häntä ennen tai jälkeen.
Aamu alkoi se, että
Kahden tunnin kuluessa hakea
ensimmäinen sihteerit alueellisten komiteoiden kaikille.

-Ivan! Haluan sinua
neuvoja. Politbyroon
ottaa asian minulle hyvin tärkeä
mielipiteesi

-Leonid Brezhnev! Olet aivan
oikealle. Vain tällä tavalla pitäisi
ratkaise ongelmaa.

Kukin niistä on luotu
illuusion merkitystä ja
hyödyllisyyttä.

Tai ota politbyroon kokousta.
Toisin Hruštšovin,
kuka, tukehtuminen, yleensä
mainittu ensimmäinen, vain scribbling
konekivääri, kaikki loput
oli asetettu ennen siitä: liuosta
muodostuu ja voi väittää.
Brezhnev on aina ollut
Vain lopputulokseen. Ja vaikka
politbyroon jäsen vastusti, hän
sanoi:

-Tämä kysymys olisi lykättävä.
Kuullaan ja poistamaan epäilyt
ja sitten taas olisi harkittava
kokouksessa.

Hän oli suuri mestari
ihmissuhteet, joka
voisi kadehtivat kaikki Länsi-
johtaja.

-Mikä oli kohtalo Shelepin,
-Entinen ensimmäinen sihteeri
, Komsomol, entinen puheenjohtaja KGB
-Neuvostoliitossa? Tässä kohtaa ilmeistä
-Terävänäköisyyttä ja loistava
Intuition-Brezhnev. Hän tiesi
-On olemassa salaliitto, ja taitavasti
-Puhdistettu politbyroon ja epäluotettavia
-Ihmiset: Shelest, Podgornyi,
Kirilenko, ei ollut, ja
-Ei konflikteja. "Out of
-Omasta halustaan. "

Se, että initiaattori on plot
oli Aleksanteri Shelepin, ensimmäistä kertaa
oppinut jälkeen lokakuun liitäntälaatikon
Kun keitetyt Kuskov
Kertomus Peter Demichev. Hän kertoi
rehellisesti kertoi, että
Shelepin koottu ydinryhmä
in Lužniki aikana jalkapallo
tapahtumia, kun jotain on vaikeaa
kuunnella, ja teki
kaikki taktisia vaiheita, miten otetaan
viranomaiselle.

Brezhnev, Shelepin voittaa.
Ensimmäinen teki puheenjohtajansa
Kaikki, ja sitten lähetetään
Englantiin. Ja tässä,
Uskon, että niiden rooli
Andropov pelataan. Oli
toimittaja, joka on toiminut alle
nimi Louis hän työskenteli KGB. Sisään
British "Times", hän julkaisi
artikkeli, ajoitettu tarkasti
Shelepin saapumisesta Lontoossa.
He kommentoi Shelepin
kiihkeä Stalinin, joka
osallistui pidätyksiä ja ovat edelleen
ei rauhoitu, innokas tehon
Tietenkin taide on ollut
rooli, ja rannalla sumuinen
Albion Shurik tapasi hyvin
kylmä.

Kun hän palasi Moskovaan, minä
Brezhnev kertoi avustaja
Alexandrov, Leonid Brežnevin
kutsui hänet hänen.

-Katsos, Alexander,
Mikä oli sinun ympärilläsi
ympäristöön. On vaikeaa, kun
tämä "kunnia" jäädä päämajassa
puolueemme. Ota päätöstä.

Shelepin, joka vihasi
Brezhnev ei ollut muuta
miten eroamaan.

Tänään olet professori
, Columbia, Harvard,
-Oxford Yliopistot. Että
-Etu kuulijoita?
, Joka puhkesi noin
-Keskustelua? En ole koskaan lukenut
-Vakio luentoja. Sanon, että
-Pääasiassa on kaksi aihetta:
Onko ensimmäinen aikakausi uskonpuhdistuksen alkaen
Hruštševin, on läsnä.
Toiseksi suhdetta Neuvostoliiton
-Unionin ja Venäjän, Länsi-
, Mutta pääasiassa Yhdysvalloissa.
-Jokin aika sitten kirjoitin raportin
-Yhden kongressien
-On sosiologian "Universal Peace
-Utopia tai Reality? ". Hän
-Julkaistiin Yhdistyneessä
-Yhdistyneet Kansakunnat, mutta vain
Eikö maassamme, hänen
-Pidetään kapinallisista.

Aina elämässäni sanon, että
Luulen. Ehkä se minuakin
perinnöllinen, ja ehkä naiivi
usko, että lausunto
samaa mieltä. Itse asiassa kaikki
riippui erityisiä etuja
tietty ryhmä ihmisiä. Niitä
tarvitaan erilaista mallia
uudistuksia. Olin rakentanut tapaus
ei vain tapahdu. Sisään
Jugoslavian tapasi Kardel,
kanssa Dubcek Tšekkoslovakiassa,
Kiinassa Deng Xiaoping vuonna
Japani Ohito. Sikeästi
ehdotti vähitellen, askel-
vaiheelta, demokraattinen ja
talousuudistukset, eikä
of hyppy, joka on niin
kieroutunut yhteiskunta. Käymme
ulos tämän reiän on
vuosikymmenten ajan. Viimeisessä
huomioon, mutta tappiot silti
rullasi oikealle tielle.
Valitettavasti pakko tehdä
Ennuste: elintason,
joka on nykyään saatavilla, eli
Englanti, Saksa, Ranska, me
ovat käytettävissä vain toisen
puolet vuosisadan.

-Koska ihmisten sijaisena
-Neuvostoliitto vuonna 1987 te
Johti ihmisoikeustoimikunta
-Mies, joka vapautti
Vankilasta, ihmisiä vainotaan,
-Kuten käsiteltiin sitten varten
Ja uskonnollisia rikoksia. Että
-Oliko sen takana? Tässä
-Kansainvälisen komission lukuun
Hyvin merkittävä edustajat
-Meidän intellektuellit
Ja ulkomaalaisia ​​työntekijöitä: vaimo
Yhdysvaltain presidentti Carter, hänen vaimonsa
-Ranskan presidentti Giscard
D'Estaing, ja monet
-Julkisuuden henkilöitä. Sisään
Neuvostoliiton korkeimman neuvoston, olen valmis
Kaksi lait: uskonnolliset
-Vapaus ja vapaus poistumista ja
Tuomista Neuvostoliiton. Viime
-Lävistetty valtava
-Työ. Erityisesti meni
-Yhdysvallat
-Koska Gorbatshovin ja Lukyanov
-Uskoi, että Yhdysvallat on
Eikö kiinnostunut
-Law, peläten aalto
Maastamuuttajat. Puhuin niin
Sanottu rukousaamiaiskuukauden
Ja tapasi valtion
Alivaltiosihteeri Baker kysyi
Häntä välittää presidentiksi
-Bush, olemme
-Huolestunut siitä.
-Sikäli kuin tiedän, Bush
Gorbachev, nimeltään, minkä jälkeen
-Mihail Gorbatshov antoi "hyvä", mutta
, Sillä ehdolla, että lain menee
-Force vain yhden vuoden.

-Pyydän teitä palaamaan
-Ensimmäinen laki uskonnollisten
-Ilmainen. Miksi olet kotoisin?
-Meidän alivaliokunta
-Human Rights, mukana monia
Ja uskonnollisia johtajia. Eniten
-Oliko Metropolitan Juvenal aktiivinen
Epätavallisen muodostettu
Ja progressiivinen. Kun
-Lähetettiin päähän
-Valtuuskunta korkeimman neuvoston Neuvostoliiton
-Amerikassa jäsen valtuuskunnan
Oli herra Alexis, tulevaisuuden
-Patriarkka koko Venäjän. Puhuin
-Yhdysvaltain kongressi, jossa hän puhui,
-Kuten meidän tapauksessa ensin
-Kaikki, uskonnonvapautta.

Mitä vapautumisen
ihmiset meidän vankiloissa, aloitteessa
tuli Rosalynn Carter. Sisään
Haagin kokouksessa, jossa olen
oli puheenjohtajana, hän antoi
minulle listan tuomittujen henkilöiden
uskonnollisia vakaumuksia. En heti
antoi sähkeen Gorbatshovin
ja ei tarjonnut tarkistaminen
virke vapauttamaan heidät.
Gorbatšov selitti:
Mielestäni uskonnollinen
rikokset eivät. Jos
Esimerkiksi mies kuoli
uskonnollisista syistä, joihin liittyy
sen täytyy olla aivan erilainen artikkelissa.

Gorbatshov asettaa tarkkuus:
"Review ja julkaisu."

Eli vapaus sai yli 400
ihmisiä.

-Edessäni istuu kaunis,
-Hoikka mies, eikä edes
-Käännä kieli sanoa
Äskettäin hän koputti 80. Mutta
-Se on tosiasia, ja mistä tahansa
-Ei paeta sitä. Kerro minulle, Fedor
, M., taaksensa nyt
-On pitkä matka, et
-Haluaisitko muuttaa mitään
-Sinun elämäsi? Ehkä jotain
-Shame? Minulla ei ole mitään hävettävää.
-Ehdottomasti. Elämässä En
-Ei huono vaihe. Että
-Mitä politiikan
-Anteeksi kukaan antanut
- "Purista" ison politiikan
, Noustuaan valtaan, "kuningas
-Boris. " Ilmeisesti tämä on vaikuttanut
-Sitoutuminen tiettyihin
-Ideat, joka uskoi lujasti
Ja he seisoivat yläpuolella henkilökohtaisen
-Destiny. Gaidarin uudistukset, I
-Ehdottomasti ei hyväksytä. Arvosteltu
-Ne, henkilökohtaisesti, Boris Jeltsin,
-Vaikka ehkä oli tarpeen
-Pidättäytyä. Ei sisälly mitään
-Of osapuolet, mutta voi aiheuttaa
His-, sosiaali-demokraattinen
- (Alekseev, Shatalin ja I). Mutta
-Ei tehdä niin, jotta ei
Gorbatšov-stop kohoavat
-Tilanne.

Suoraan sanoen se oli tarpeen
ajatella enemmän itseään, esimerkiksi
Vietin kansallisen
eläkkeet, luopuminen eläke
jäsen korkeimman neuvoston Neuvostoliiton.
Miksi ei? Uskotaan, että siten,
Esitän vastalauseen tehoisku
Korkeimman Neuvostoliiton ja Neuvostoliiton.
Mutta tämä on minun yksi pieni toiminta on ollut
huomannut.

-Ja silti, elämäsi on hyvä? Minä
-Asui kirkas, epätavallista elämää.
-Se varmasti tapahtuu. Mutta
-Tulisi harkita aikanaan,
-Se on katoavaista ja pysäytys
, Ei ole mahdollista. Kun olet
-Oli paljon kysyntää, mutta ei nyt
Täysin edes huomaa sitä. Johtuen
-Natural ylpeys, etten koskaan
Kumartui, eikä niitä ole mukautettu.
-On 20 kirjaa jotka olen kirjoittanut,
-Meidän maassamme vain tuli ulos
-Tarkastelu. Kaikki muu
West. Uskoin itseeni enemmän
-Tarvittiin, ei ainoastaan ​​siinä
-Olosuhteet. Mutta, kuten runoilija
-Andrei Makarevich, "se ei ole välttämätöntä
-Taivu muuttuvassa maailmassa,
-Anna painua alle
-Us ".

Myös johtajat kaikki
maatamme, jotka olivat
Vallankumouksen jälkeen oli
kestämätön, sillä kaikki meni
eivät tavoin he halusivat.
Suoraan sanottuna mielestäni Putin
ensimmäinen johtaja, joka
oikeastaan ​​on, mitä tehdä
maan kanssa.

Ja me, sen "lattian" tietenkin,
haaveillut, paljon työtä, jotain
saavutettu. Tässä mielessä
Minulla on kipeitä
pettymys. Minä poistaa sen
yksinkertainen huomiota: tuhat, ja
ehkä satoja tuhansia kunnollisia
lahjakkaita ihmisiä maassamme
ei ollut tätä mahdollisuutta, että sain
kohtalo. Ja siitä, sanoin hänelle suunnattomasti
kiitollinen.


Comments